Omar Khayyam (XIe) est l'un de grands savants et poètes iraniens. Sans considérer ses parcours scientifiques ou sa philosophie dans ce billet, je vous laisse en partie le plaisir de sa poésie par quelques vers (des quatrains) ci-dessous. On y trouve un paradox caché dans sa mentalité.

قومی متفکرند در مذهب و دین 
جمعی متحیرند در شک و یقین
ناگاه منادیی درآید ز کمین
کای بیخبران راه نه آنست و نه این

D'aucuns cherchent en vain à définir la Foi,
Et d'autres, pris de doute, ont l'âme en désarroi
Mais soudain va surgir un messager céleste
Disant: "Pourqoui ces deux fausses routes, pourquoi?"

ترکیب پیاله ای که در هم پیوست
بشکستن آن روا نمیدارد مست
چندین سر و پای نازنین از سر و دست
بر مهر که پیوست و بکین ِ که شکست

Beau dessin de la coupe, oh! qui t'a composé?
A t'effacer qui peut se croire autorisé?
Las! quel amour créa ces pieds, ces mains, ces têtes,
Et par quelle fureur tout cela fut brisé?


Ce dernier est l'un de mes préférés dont je n'ai pas réussi à trouver la traduction française malgré des efforts et je n'ai pas pu éviter le poser ici :

آنانکه محیط  فضل و آداب  شدند
در جمع کمال شمع اصحاب شدند
ره زین شب تاریک نبردند برون
گفتند فسانه ای و در خواب شدند
.